Terytorialną regułę dostawy zapisz jako kraj, region lub kod pocztowy, stan obsługi, warunki i źródło potwierdzenia. Oddziel brak dostawy, obsługę z dopłatą oraz przypadek wymagający sprawdzenia konkretnego adresu.
Ustal zakres wyjątku
Zacznij od konkretnej usługi dostawy i rynku. Wyspa, region administracyjny i kod pocztowy to różne sposoby opisania obszaru. Nie zakładaj, że nazwa kraju oznacza identyczne warunki dla wszystkich jego terytoriów.
Poradnik dotyczy zapisu wyjątków terytorialnych. Nie porównuje przewoźników ani nie rozstrzyga obowiązków prawnych sklepu. Podstawą są aktualne warunki rzeczywiście wybranej usługi i potwierdzone zasady własnego sklepu.
Zapisz dokument źródłowy
Uzyskaj listę obszarów i warunków od podmiotu realizującego dostawę. Zapisz nazwę usługi, wersję dokumentu, datę obowiązywania i zakres przesyłek. Warunki dla małego pakietu nie muszą odpowiadać transportowi dużego produktu.
Wyznacz osobę, która potwierdza reguły. Publiczna tabela powinna wynikać z tych ustaleń. Nie kopiuj stawki znalezionej dla innego sklepu lub innej umowy i nie przedstawiaj ogólnej nazwy dopłaty jako konkretnej kwoty.
Rozdziel stany obsługi
- Standardowo: dostawa według opisanej reguły podstawowej.
- Z wyjątkiem: dostawa możliwa przy wskazanej dopłacie, terminie lub sposobie obsługi.
- Brak obsługi: wybrana usługa nie realizuje dostawy na wskazany obszar.
- Do potwierdzenia: brakuje rozstrzygnięcia dla konkretnego adresu.
Dopłata nie jest wyłączeniem dostawy. Brak potwierdzenia nie powinien zmieniać się w obietnicę doręczenia. Jeśli podajesz alternatywny sposób odbioru, potwierdź także jego dostępność zamiast automatycznie sugerować go przy każdym wyjątku.
Zbuduj macierz reguł terytorialnych
Wiersz powinien zawierać kraj, typ obszaru, dokładne oznaczenie, usługę, stan, warunek, datę obowiązywania i dokument źródłowy. Przy kodach pocztowych zachowaj format lokalny, łącznie z istotnymi zerami, spacjami lub literami.
Jeśli używasz zakresów kodów, opisz sposób ich interpretacji. Zapis od–do musi mieć potwierdzoną regułę dopasowania, a nie tylko kolejność alfabetyczną. Przy nachodzących na siebie regułach zapisz, która ma pierwszeństwo, i potwierdź to z konfiguracją realizacji.
Przykład fikcyjny: Region A ma standardową obsługę, Wyspa B wymaga wcześniej potwierdzonej dopłaty, Obszar C nie jest obsługiwany daną usługą, a adres w Obszarze D wymaga sprawdzenia. To przykładowe oznaczenia, nie rzeczywista lista przewoźnika. Kwotę i alternatywę należy wypełnić potwierdzonymi danymi.
Napisz komunikat dla każdej sytuacji
Dla wyłączenia: „Wybrana usługa nie obsługuje tego obszaru. Skontaktuj się z nami, aby sprawdzić dostępne możliwości”. Dla warunku: „Dostawa jest możliwa na wskazanych warunkach; sprawdź potwierdzoną kwotę i termin dla adresu”.
Dla nieustalonego adresu: „Dostępność wymaga potwierdzenia przed zamówieniem”. Nie dodawaj obietnicy terminu, jeśli dane jej nie uzasadniają. Powiąż komunikat z właściwym wierszem reguły, aby ogólny opis kraju nie przesłaniał wyjątku.
Sprawdź reguły na adresach testowych
Przetestuj adres standardowy, adres objęty warunkiem, wyłączony oraz nierozstrzygnięty. Przy zakresie kodów dodaj przypadki na jego granicach. Porównaj wynik z dokumentem źródłowym i komunikatem w sklepie.
Nie wpisuj realnych danych klientów do publicznego przykładu. Do testów użyj bezpiecznego zestawu przygotowanego przez zespół. Celem jest zgodność reguły i opisu, nie obietnica dostępności dla każdego adresu w regionie.
Zachowaj aktualność i znaczenie tłumaczeń
Po zmianie dokumentu sprawdź tylko reguły, których zmiana dotyczy, oraz miejsca publikujące te same informacje. Zachowaj datę nowej wersji i właściciela aktualizacji.
Tłumacz komunikaty, ale zachowuj kraj, usługę, status i zakres kodów. Wersja językowa nie rozszerza zasięgu. Gotowa macierz powinna pozwalać ustalić, jaka reguła dotyczy konkretnego obszaru i skąd pochodzi jej potwierdzenie.
